Łagowski Park Krajobrazowy należy do Zespołu Parków Krajobrazowych Województwa Lubuskiego. Powstał w 1985 r. na mocy rozporządzeń Wojewodów Zielonogórskiego i Gorzowskiego, w celu zachowania i ochrony wybitnych walorów krajobrazowych i przyrodniczych centralnej części Pojezierza Lubuskiego. Obszar Łagowskiego Parku Krajobrazowego wynosi 4929 ha i jego strefy ochronnej 6612 ha . Leży w środkowo-zachodniej Polsce, w centralnej części Pojezierza Lubuskiego. W podziale administracyjnym Polski, park leży w całości w województwie lubuskim, na terenie gmin Łagów i Sulęcin.

       Jedyną miejscowością w parku jest zabytkowy Łagów. Na obrzeżach i w otulinie rozmieszczone są mniejsze wsie - Łapówek, Jemiołów, Poźrzadło, Gronów, Stok. Kształt Parku wyciągnięty jest wyraźnie w kierunku północ-południe na odcinku 15 km jego os stanowi rynna łagowska wypełniona głębokimi jeziorami.

• najwyższe na pojezierzu lubuskim wzgórza moreny czołowej (m.in.-Bukowiec 227mn.p.m.,Gorajec 224m n.p.m.),



• głębokie, wąskie rynny polodowcowe wypełnione czystymi wodami jezior( w tym dochodzące do 60m głębokości Jezioro Trześniowskie oraz wody jeziora Łagowskiego, Buszna i Buszenka,



• rozległe lasy, zajmujące ponad 65% powierzchni , charakterystycznymi buczynami,



• tereny pól uprawnych urozmaicone zadrzewieniami i oczkami wodnymi, miejscowości z licznymi zabytkami, w tym położony centralnie Łagów.

• Rezerwat "Buczyna Łagowska" (115,86ha) pięknie ukształtowany teren w połączeniu z szatą roślinną, a szczególnie z lasem bukowym. Na bogactwo ukształtowania powierzchni składają się liczne wzgórza różnej stromiźnie, kotliny, przypominające żleby rynnowe zagłębienia powstałe w wyniku rzeźbiącej działalności wód erozyjnych.



• Rezerwat "Nad Jeziorem Trześniowskim" (47,73ha) przestrzeń rezerwatu porośnięta lasem bukowym. Położony na zachodnim brzegu Jeziora Trześniowskiego. Bardzo duża różnica wysokości wynosząca 45m zaskakuje pięknymi panoramami. Na terenie tego rezerwatu występują chronione i rzadkie gatunki roślin: bluszcz pospolity, paprotka zwyczajna, konwalia majowa, kalina koralowa, przylaszczka pospolita.



• Rezerwat "Pawski Ług" (34,52ha) jest to rezerwat chroniący torfowisko wraz z otaczającym lasem. Można tu obejrzeć proces tworzenia się torfowiska: zarastające jezioro przekształcające się w torfowisko z widocznym w środku oczkiem wodnym oraz torfowisko w zaawansowanym stadium rozwoju z następującą roślinnością drzewiastą.



• Projektowany rezerwat "Buczyny nad Buszenkiem" (170,14 ha) - leży w strefie silnie wypiętrzonego i urzeźbionego obszaru moren czołowych zlodowacenia bałtyckiego i charakteryzuje się rzadko spotykanymi na niżu różnicami wysokości. Tworzy go jez. Buszenko oraz las bukowy będący w różnych stadiach rozwoju od nalotu po starodrzew. Bogactwo występującej roślinności (ponad 140 gat.) jest wynikiem występującej tu unikatowej mozaiki środowisk przyrodniczych - jezioro oraz otaczające je wzniesienia morenowe, z licznymi torfowiskami, porośnięte zróżnicowanymi lasami bukowymi. (strefa poligonu)

Grodzisko na Sokolej Górze
       Na płaskim wzniesieniu zwanym Sokolą Górą, ok. 200m na zachód od zamku joannitów znajduje się miejsce najwcześniejszego osadnictwa w Łagowie sprzed ok. 3 tys. Lat. Znaczenie później, pomiędzy XII a XIII w. wybudowano tu gród typu stożkowatego, drewniano-ziemny, otwarty, o średnicy 20 m. W połowie XIV w., nieco dalej, powstało drugie grodzisko, również drewniano - ziemne, ale o charakterze obronnym. Do dziś na powierzchni widoczne są pozostałości po nim w postaci podwójnych wałów. Podczas badań archeologicznych odnaleziono tu okucia ksiąg liturgicznych wykonane z brązu, fragmenty uprzęży, żelazne i brązowe ozdoby, groty strzał i inne elementy uzbrojenia. Z chwilą powstania zamku w 2 połowie XIV., grodzisko pełniło funkcję podgrodzia i z czasem zostało opuszczone. Dziś prowadzi tam ścieżka przyrodniczo-historyczna ,,Sokola Góra"

Zamek Joannitów i mury obronne.
       
Najbardziej znana budowla Łagowa. Został wzniesiony przez joannitów w 2 połowie XIV w., prawdopodobnie w miejscu wcześniej istniejącej budowli obronnej. Wybudowany z kamienia i cegły na planie zbliżonym do kwadratu o wymiarach 34 x 30 m, na niewielkim, sztucznie podwyższonym wzniesieniu. Składa się z budynków mieszkalnych, wierzy i murów obronnych. Najstarsze jest skrzydło zachodnie. Wieża, wysunięta poza obręb murów, składa się z kwadratowego cokołu o wysokości 8,5 m i wznoszącego się na nim 35 metrowego cylindra. Na początku XVIII zamek przebudowano w stylu barokowym, dawny charakter zachowała tylko wieża i sala parterowa (obecnie kawiarnia) . Mury zbudowane są z różnego materiału i różnymi technikami. Najbardziej warowna jest część od strony południowej i zachodniej, tu znajdowały się otwory strzelnicze i wyrzutnie zwane machikułami. Joannici rządzili zamkiem i przyległościami ponad 400 lat. Po kasacie zakonu stał się własnością bogatych rodów brandenburskich, aż do końca II wojny światowej. Obecnie mieści się tu hotel. Do zwiedzania udostępniona jest wieża.

Brama Polska
       Ceglana budowla gotycka wzniesiona w XV w. na przedłużeniu drogi z Gronowa, wraz z obwarowaniami stanowiła element obrony południowego fragmentu pasa umocnień. W XVII w. została otynkowana, tynki zdjęto dopiero w 1958 r. Za bramą znajdowała się 30 - metrowa fosa, której i granitu. Harmonijnie krajobraz pozwalają zaliczyć której pozostałością jest dziś kanał łączący jeziora. Brama, gruntownie wyremontowana, zachowała zabytkową strukturę. Obecnie znajduje się tu stanica wędkarska PZW.

Brama Marchijska
       
Zbudowana w XVI w., ma konstrukcję mocniejszą niż Brama Polska, ze względu na trudniejsze warunki obrony. Pierwotnie wyłącznie ceglana, w XII w. podwyższona o część szachulcową, łączyła się z kamiennymi murami otaczającymi zamek od zachodu. Obecnie mieszczą się tu pokoje gościnne PZW. c) Kościół parafialny pod wezwaniem św. Jana Chrzciciela. Wzniesiony w 1726 r. z kamienia i cegły, prawdopodobnie na miejscu dawnej kaplicy. W 1867 r. gruntownie przebudowany o wieżę i poprzeczną nawę. Wewnątrz kościoła znajdują się empory i kilka późnorenesansowych płyt nagrobnych, wśród nich jednego z łagowskich komandorów.

Kamieniczki między bramami w centrum Łagowa.
       Po wielkim pożarze w 1842 r., domy południowej pierzei rynku odbudowano w stylu kamieniczek. Domy północnej pierzei wybudowano z nietrwałego materiału, w konstrukcji szkieletowej, dlatego do dziś zachował się tylko 1 budynek, w którym obecnie mieści się siedziba Łagowskiego Parku Krajobrazowego. Pomiędzy bramami funkcjonował niegdyś niewielki rynek z fontanną centrum życie handlowego miasteczka.


Wiadukt kolejowy
       W Łagowie rozpięty nad drogą w kierunku Żelechowa, powstał w 1909 r., na trasie nowej linii kolejowej z Toporowa do Międzyrzecza. Jego wysokość wynosi 25 m, a długość 40 m. Zbudowany z cegły i granitu. Harmonijnie proporcje, wysmukłość łuków i wkomponowanie w krajobraz pozwalają zaliczyć ten obiekt do najciekawszych zabytków techniki i województwa lubuskiego.


Inne Zabytki
       Park przy zamku joannitów. Istniejący w dzisiejszym układzie, został założony w połowie XIX w., w pożarze miasta. Jego powierzchnia wynosi 1,5 ha. Niektóre z rosnących tu drzew , w wieku około 200 lat, uznane zostały za pomniki przyrody. Są to dąb szypułkowy o obwodzie 435 cm, dwa świerki pospolite o wysokości 30 m i obwodzie ponad 260 cm i lipa szerokolistna o obwodzie ponad 300 cm. Oprócz nich rosną tu inne okazałe drzewa m.in. rozłożysty buk odmiany czerwonej, jawory i olchy. W zachodniej części parku usytuowany jest niewielki amfiteatr i kino letnie, zbudowane w 1969 r., z okazji inauguracji I Lubuskiego Lata Filmowego.
       Dawny cmentarz ewangelicki. Położony na szczycie wzgórza Sokola Góra, na południowo - zachodnim brzegu Jeziora Trześniowskiego. Założony w XIX w., najstarszy nagrobek pochodzi z 1860 r. Rozplanowany na rzucie prostokąta, jego granice wyznaczają aleje drzew, dziś niekompletne. Obecnie zdewastowany, choć zachowało się kilkadziesiąt XIX - wiecznych nagrobków i płyt z charakterystycznymi zdobieniami. Dość dobrze zachowany szpaler grabowy, kilka drzew (lipy i jawory) w wymiarach pomnika przyrody. W ruinie rośliny podlegające ochronie : barwinek pospolity, bluszcz, przylaszczka.